تابلو «آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست» اثری دکوراتیو و شاعرانه با شعری از مولانا است که یکی از ابیات شناختهشده غزلیات دیوان شمس را به تصویر میکشد.
مولانا در این غزل از «مستی» سخن میگوید؛ اما مستیای فراتر از باده و شراب. منظور او شور و حال عاشقانه و معنویای است که انسان را از خود بیخود میکند. پرسش «آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست؟» در واقع جستوجوی معشوقی است که بدون نیاز به باده، جان انسان را سرشار از شور، عشق و بیخودی میکند.
این غزل در دیوان شمس، غزل شماره ۴۱۲ آمده و از نمونههای شعر عرفانی مولاناست که در آن مفاهیمی مانند عشق، مستی، رهایی از عقل و جستوجوی معشوق جایگاه ویژهای دارند.
درباره مولانا
مولانا جلالالدین محمد بلخی، شاعر، عارف و اندیشمند بزرگ ایرانی در قرن هفتم هجری است. بخش مهمی از شهرت ادبی او به مثنوی معنوی و دیوان شمس بازمیگردد.
در شعر مولانا، عشق تنها یک احساس انسانی نیست؛ بلکه راهی برای رسیدن به شناخت، رهایی و تجربهای عمیقتر از زندگی و هستی است. «آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست؟» نیز نمونهای از همین نگاه عاشقانه و عرفانی است.
مشخصات محصول
عنوان: آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست
شاعر: مولانا
منبع شعر: دیوان شمس، غزل شماره ۴۱۲
جنس قاب: چوب
جنس متن: سنگ طبیعی
ابعاد: ۱۰ × ۲۰ سانتیمتر
سبک: دکوراتیو، شاعرانه و عرفانی
مناسب برای دکور منزل و محل کار
مناسب قرار دادن روی میز، شلف و کتابخانه
مناسب برای علاقهمندان به شعر و ادبیات فارسی
گزینهای خاص برای هدیه